Een willekeurige supermarkt. Een man heeft een postzegel nodig om iets te versturen. Maar hey, de beste man komt wat geld te kort voor die postzegel! Hij had helaas niet door dat je tegenwoordig alleen nog maar postzegels per vel kunt kopen, in tegenstelling tot ‘vroegâh’.

PostNL hanteert tegenwoordig de regel ‘geen losse postzegels meer’. Ik zet er m’n vraagtekens bij, maar daar gaat het niet om. Het gaat erom, dat deze postzegel misschien wel zijn enige sleutel is tot communicatie met de buitenwereld.

Eenzaam

Regelmatig kom ik ‘m tegen bij de koffieautomaat in die willekeurige supermarkt. Een ouder iemand van in de zeventig, maar nog goed ter been. Slechts een enkele keer zie ik de man samen met iemand, maar over het algemeen loopt hij er alleen. En dat is hij ook, zo vertelde hij al eerder tussen neus en lippen door.

Zijn (Herman*) kinderen zijn weg. Hebben veelal goede banen en gezinnen. Tot zover niets aan de hand, want je zou verwachten dat de gezinnen ‘met kerst wel aan vader denken’. Dat zouden ze wel willen, maar de barre werkelijkheid is dat ze veraf wonen. En dan niet in Nederland.

Geen geld om te reizen

Geld om zijn naasten naar toe te gaan, heeft hij niet. Want Herman leeft slechts van een aow’tje, waarmee hij net de maand doorkomt. Zijn familie reist doorgaans ook niet snel naar Nederland, trouwens.

Maar gelukkig zijn er wel mensen in de straat die om hem geven, blijkt als iemand voor hem wil betalen. De post is daarom zijn ‘beste vriend’, want van internet ‘snapt Herman niet veel’, als ik ‘m naderhand uit de rij aanspreek. Maar veel meer dan dat heeft hij niet, en daar lijkt PostNL niet op ‘berekend’.

(*de echte naam van deze persoon is bij mij bekend)